Stüdyoların kontrollü ışıkları, önceden hazırlanmış dekorlar ya da saatlerce makyajı süren modeller … Hepsi fotoğrafın bir parçası, kabul ediyorum. Ancak benim aradığım hakikat bu kurguların içinde değil. Ben, hayatın provası olmayan o tek seferlik sahnesini; sokağı seviyorum. Bir kareyi yakalamayı, yakalayamadığım anda yaşadığım hayal kırıklığını ve kendime kızmayı seviyorum. Ben aslında hayatın içindeki gerçekliği seviyorum.

Peki, neden sokak fotoğrafçılığı?

Çünkü Hayat Sokakta Akar: Sokak, toplumun atardamarıdır. Bir şehrin neşesi, hüznü, telaşı ve yorgunluğu en saf haliyle orada, kaldırımlarda yaşanır. Sokak fotoğrafçılığı, sana kirlerden arınmış bir güzellik sunmaz. Bize tozlu ayakkabıları, çatlamış duvarları, bir kâğıt toplayıcısının yüzündeki emeği ya da bir çocuğun sebepsiz kahkahasını verir. Gerçek olan sokaktadır ve en önemlisi, o gerçeklik kusurludur. Ben o kusurları seviyorum.

Sıradanlığın İçindeki Büyü: Her gün yanından geçip gittiğimiz, bakıp da görmediğimiz binlerce detay var. Bir vapur iskelesinde yapılan vedalaşma, birahanede sarma sigarasından son nefesini çekerken altılı ganyan kuponunun son ayağında kaybettiğini anlatan kişi ve bir kedinin vitrin camında beliren yansıması. Sokak fotoğrafçısının görevi, herkesin sıradan deyip geçtiği bu anlardaki o gizli anlatıyı ortaya çıkarmaktır. Deklanşöre bastığımda yaptığım şey aslında şudur: hayatın içindeki sıradanlığını ölümsüzleştirmek.

Zamana Atılan Bir Çelme: Henri Cartier-Bresson’un dediği o “Karar Anı” (The Decisive Moment) peşinde koşmak, bir tür avcılıktır. Ama can alan değil, can veren bir avcılık. Saniye geçse ışık değişecek, saniye erken bassan o bakış yakalanmayacak. Sokak fotoğrafçılığı, akıp giden ve bizi yutan zamana karşı bir direniştir. O fotoğraf çekildiğinde, 2026 yılının soğuk bir kış günü sonsuza kadar mühürlenir.

Empati ve Tanıklık: Vizörden bakmak, sadece bir kadraj oluşturmak değildir; aynı zamanda bir başkasının hayatına misafir olmaktır. Sokak fotoğrafçılığı bana yargılamamayı, sadece tanık olmayı öğretti. O karelerde zengin ile yoksul, mutlu ile mutsuz, kalabalık ile yalnızlık aynı ışığın altında eşitlenir.

Ben sokaktayım çünkü sürprizleri seviyorum. Bir sonraki köşeyi döndüğümde beni neyin beklediğini bilmemenin heyecanını, kurgulanmamış hayatın o ham tadını seviyorum. Ne öğütlemişti ustamız Ara Güler: “En iyi makine en iyi fotoğrafı çekseydi, en iyi daktiloya sahip olan da en iyi romanı yazardı.”  Ustanın sözü üzerine söz etmek, çırağın haddi değildir.